Op zoek naar
Fons Boom

Deze maand mocht ik voorgaan in de huwelijksviering van een vriend van mij. In de voorbereidingsgesprekken lieten zij weten dat ze op de een of andere manier wilden laten zien, dat ze niet alleen een verbond sloten met elkaar, maar ook met alle mensen die om hen heen staan. Ze kwamen op het volgende idee: op de uitnodigingskaart stond de vraag of iedereen een touwtje wilde meebrengen, een touwtje dat iets van de gever weergaf. Dat kon zijn een stukje breiwol of een scheepstouwtje, een schoenveter of een touwtje waarmee je zakjes kunt dichtbinden.

Al die kleine individuele touwtjes werden voor de viering aan een dik lang touw gebonden. De aanwezige kinderen brachten dat touw aan het begin van de viering naar voren en legden het om het altaar heen, als teken van verbondenheid met God. Tijdens de huwelijkssluiting werd het touw dan om het bruidspaar heen gelegd, om zo de verbondenheid met alle mensen in de kerk uit te drukken.

We zien hier een nieuw symbool ontstaan, een symbool van deze tijd met gedachten van deze tijd. Ik ben daar heel blij mee, want nieuwe symbolen en rituelen zijn moeilijk te vinden. Vaak grijpen we, als we een symbool willen gebruiken, naar oude tijden en oude gebruiken. Maar veelal zijn we de betekenis van dat symbool kwijt en zien we alleen maar de uiterlijke vorm. Bij nieuwe symbolen wordt van de betekenis uitgegaan en daarna gezocht naar iets nieuws.

Op vaderdag was er in onze kerk een gezinsviering. Met de werkgroep zochten we naar een vorm waarmee we onze liefde en ons respect naar vaders uit te drukken. Moeders geven we een roos of een bosje bloemen, maar hoe vertaal je dat naar vaders. Ik stelde voor om koekjes uit te delen, maar dat is wel een heel persoonlijk beeld van mijn vader, die bakker is. We wilden het toch breder trekken. Daarom hebben we alle kinderen die in de viering aanwezig waren, vier kaarten gegeven die ze vervolgens aan alle 'meneren' mochten uitdelen. Op de kaarten stonden tekeningen of foto's met verschillende teksten: Omdat ik zoveel van je houd!!; Vader worden is een gunst, vader zijn een grote kunst; vaderschap is meesterschap; veiligheid is voor een kind zijn vaders hand die hem stevig vasthoudt.

Op deze manier proberen we nieuwe vormen te vinden voor gevoelens, emoties, geloof van deze tijd.  

Boekentip Christiane Berkvens-Stevelinck: Vrije rituelen

U kunt blijk geven van uw waardering voor Stukwerk door overmaking van een vrijwillige bijdrage op één van de rekeningen van de Abdij van Berne te Heeswijk: Postbank 1082440 of Rabobank 1201.00.908 (vermelding: 'vrijwillige bijdrage') Voor buitenlandse abonnee's: Rabobank 12.01.00.908; IBAN: NL64RABO 0120 1009 08; BIC: RABONL2U

Alle vorige afleveringen van Stukwerk-online zijn te vinden op www.abdijvanberne.nl.